Sanki buram acıyo gibi oldu haaa… Buram sanki çok acıyor gibi oldu şimdi…

bunları göstermenin bi manası yok.
o günkü taraftar ile bugünküler arasında dağlar kadar fark var.
onlar ölüyü diriltiyordu,
şimdikiler, diriyi köreltiyor, küstürüyor, ağlatıyor, kaçırtıyor.
onlar takımı taşırdı,
son 7 senedir takım bugünküleri taşımaktan yoruldu. taşıyamaz oldu ve düştü.

eski günlere dönmek istiyorsak,
– yönetim, teknik adam ve kadro istikrarını sağlamamız. (dünya da her sene 1 başkan. 2-3 antrenör. 15-20 futbolcu değiştirip başarılı olmuş takım örneği yok)
– görev karmaşasına son vermemiz. (başkanın kulübü. teknik adamın takımı. taraftarında sadece tribünleri yönettiği kulüp yapısı)
– 15 günde bir, 5-10 liramıza kıyıp timsah arenanın yolunu tutmak. mümkünse ailece.
– oradan en başta kendi profesyonellerimiz (antrenör-futbolcu) olmak üzere çirkin ve kötü tezahurat kalkmalı. ve tüm bunlar bir alışkanlık, bir kültür haline gelmeli.
– yani taraftar mutlaka değişmeli. taraftar değişmeden kulübün değişmesi çok zor. çünkü bu kulübün asıl sahibi taraftardır. ve at (kulüp) her zaman sahibine göre kişner…

Yaw bırakın duygu sömürüsü yapıp durmayın.