Bursaspor izin vermeyecek!

rehavet! uyarısı sadece sahanın içiyle alakalı değil tribünler içinde geçerli.
zaten bugün bu seviyelerde tırmalıyorsak bunun % 90’ı yerel medya ve taraftarın kapıldığı rehavettendir.
ne yazık ki bu ikili,
a- kazanılan şampiyonluğu sindiremedi.
b- bir şampiyonlukla yerli-yabancı takım demeden önümüze çıkanı devireceğiz sandılar.
c- süper lig ikinci, üçüncü, dördüncülüklerine burun kıvırdılar.
d- aralıksız 5 yıl boyunca avrupa kupalarına gitmelere dudak büktüler.
e- yarattıkları algıyla neredeyse her sene 1-2 başkan, 6-7 antrenör, 15-20 futbolcu değiştirdiler.
f- futbolcularını kazma-kürek diye yaftaladılar. şamili alana bilmem kim yanında bedava diyerek onlarla kafa buldular.
g- yetmedi otobüs çevirip dövdüler. bir medya mensubu da çıkıp ”ne varmış bunda. fener taraftarı da rüştüyü dövmüştü!” diyerek olayı normalleştirmişti.

şimdi de Atatürk stadı yeniden yapılsın diye bir akım başladı.
neymiş timsah arenanın yapılması ile birlikte şehirdeki ”futbol kültürü!” son bulmuş. vah! vah!
futbol kültürü olan bir yerde kombineler 3 günde biter.
her maç günü kadın erkek, çoluk çocuk stadın yolunu tutmak ve orasını doldurmak bir alışkanlıktır.

ama biz de öylemi?
şampiyonluktan bir ya da iki sene sonraydı. başkan da İbrahim Yazıcı. bu nasıl bir futbol kültürü ise tribünlerden rahmetlinin istifası istenmeye, kendisine ültimatomlar verilmeye başlandı. etmeyince bu defa gitmesi için protesto amaçlı tribünler boşaltıldı.
takım koca sezon maçlarını 2 bin 5 yüz ortalamaya oynadı.
üstelik o takım o günlerde süper ligin ya üçüncüsü, ya dördüncüsü ya da beşincisiydi.
o stat da, atınca mangalda kül bırakmadıkları Atatürk Stadıydı.

şimdi bakıyorum,
o günlerde Yazıcıyı ve Stadı terk edenler bugün bir numaralı Yazıcı ve stad savunucusu olurken,
yine o günlerde rahmetlini yanında olan ve tribünlerde ki 2 bin 5 yüz kişinin içindeki bizler bugün bunların gözünde neyiz bilmiyorum…