Acın acımız, kaybın kaybımızdır kardeş!

Belki harçlıklarını biriktirip, haftalar öncesinden bu deplasmanın planını yaptılar. Gönül verdikleri takıma destek olmak için yola koyuldular. Sağ salim gittiler, gücü yettiğince bağırdılar. Son nefeslerine kadar sevdalarını haykırdılar…

Onlar son nefesine kadar haykırmaya çoktan razıydılar da hangimiz bilebilirdik, son nefeslerinin bu kadar erken çıkacağını?

Tutkunu oldukları Ankaragücü’nün Antalya deplasmanı dönüşü, otobüslerinin devrilmesi sonucu yaşamlarını yitirdiler. Kısacık ömürlerini arma yolunda harcadılar…

Belki çok huzurlu olarak can verdiler. Belki Ankaragücü’nün galip gelmesi gönüllerinden geçen son dilekti. Hani klişe bir laf vardır ya ” Futbol asla yalnızca futbol değildir “ diye. Belki Ankaragücü futbolcuları farkında bile olmadan, ebediyete intikal eden bu iki genç kardeşimizin son arzularını yerine getirdiler…

Ne kadar acı ki; birlikteyken onları her türlü tehlikeden korumaya and içmiş ama ecele çare bulamayan, tribünde omuz omuza bağırdıkları abilerinin, arkadaşlarının omuzlarında son yolculuklarına uğurlanacaklar…

Haberini okumak dahi bizi bu kadar derinden etkilerken, ailelerinin yaşadığı acıyı düşündükçe acımız katlanıyor…

Bu olay vesilesi ile arma sevdasıyla hayatlarını yitiren tüm tribün emekçilerini bir kez daha rahmetle anıp, kazada; hayatını kaybeden Mert Turgut Çakır, (17) ve Eren Açıkgöz (19 ) kardeşlerimize Allah’tan rahmet dileyerek, kederli ailelerinin acılarını paylaşıyoruz.

Başta kardeş Ankaragücü camiası olmak üzere , “O kardeşlerin yerinde biz de olabilirdik” diye düşünüp , acılarını yüreğinde hisseden tüm tribün emekçilerinin başı sağ olsun. Kazayı yaralı olarak atlatan kardeşlerimize de acil şifalar dileriz.